Հայկական լեռնաշխարհ

Հայկական լեռնաշխարհը Արևմտյան Ասիայի հյուսիսային մասը կազմող երեք սարավանդներից կենտրոնականն ու ամենաբարձրն է։ Ժամացույցի սլաքի ուղղությամբ՝ արևմուտքից սկսած, այն սահմանակից է Անատոլիական սարավանդին, Կովկասին, Կուր-Արաքսյան դաշտավայրին, Իրանական սարավանդին և Միջագետքին. սա մեկ լեռան կամ հովտի փոխարեն մի քանի տարածաշրջանների միջև ընկած բարձրադիր հանգույց է։

Լեռնաշխարհը բաժանվում է արևմտյան և արևելյան կեսերի, և բաժանման գիծն անցնում է Արարատյան դաշտով, որտեղ բարձրանում է Արարատ լեռը։ 20-րդ դարի սկզբից Օսմանյան, ապա և թուրքական իշխանությունները Արևմտյան Հայաստանն անվանում են «Արևելյան Անատոլիա»։

Արևելյան կեսը գտնվում է Փոքր Կովկասի սահմաններում՝ լեռնաշղթա, որը պատմաբաններից ոմանք անվանել են Հակակովկաս, բառացիորեն՝ Կովկասին հակառակը։

Նշված կոորդինատները գտնվում են Երևանից մոտավորապես 56 կմ հարավ-հարավարևմուտք՝ ուղիղ գծով, ինչը լեռնաշխարհի՝ ցանկացած առանձին վայրից շատ ավելի լայն տարածք ընդգրկող տարածաշրջանի համար ընդամենը մոտավոր միջին կետ է։