Շենգավիթ հնավայր

Շենգավիթի բնակավայրը հուշարձանն է, որի անունով կոչվում է ամբողջ տարածաշրջանի հնագիտական մշակույթը։ Այս վաղբրոնզեդարյան քաղաքը, որը գոյություն է ունեցել ռադիոածխածնային թվագրմամբ հաստատված փուլերով՝ մոտավորապես մ.թ.ա. 3000-ից մինչև 2500 թվականը, հանդիսանում է Կուր-Արաքսյան մշակույթի տիպային հուշարձանը՝ վաղ անդրկովկասյան բրոնզեդարյան ավանդույթ, որը տարածված է եղել ողջ Հարավային Կովկասում։ Նրա խեցեղենը հենակետային նյութն է, որով հնագետներն ճանաչում են այս մշակույթը՝ ամենուր, որտեղ այն հայտնաբերվում է։

Քաղաքը զբաղեցնում էր վեց հեկտար տարածք։ Այն շրջապատված էր 4 մետր հաստությամբ քարե պարսպով։ Պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են հացահատիկի պաշարներ և ակտիվ մետաղագործության հետքեր՝ վկայելով, որ սա հանգույց էր, ոչ թե գյուղատնտեսական փոքր բնակավայր, մի վայր, որից կախված էին ավելի փոքր համայնքները։ Երեք արբանյակ գյուղեր՝ Մուխաննաթ Թեփեն, Խորումբուլաղը և Թայիրովը, գտնվում էին հենց պարիսպներից դուրս՝ կազմելով փոքր կուտակում գլխավոր բնակավայրի շուրջ։ Այն բանից հետո, երբ հիմնական բնակեցումն ավարտվեց մոտավորապես մ.թ.ա. 2500 թվականին, մարդիկ դեռ դարեր շարունակ ժամանակ առ ժամանակ վերադառնում էին այստեղ՝ օգտագործելով հուշարձանը ընդհատումներով մինչև մոտավորապես մ.թ.ա. 2200 թվականը։

Ինքը՝ անունը փոխառված է։ Այն ծագում է միջնադարյան Շենգավիթ գյուղից, որը մի ժամանակ գտնվել է հենց այստեղ. ոչ ոք չգիտի, թե բրոնզեդարյան բնակիչներն ինչպես էին կոչում իրենց սեփական քաղաքը։

Այսօր այստեղ կգտնեք բլուր՝ Երևանյան լճի ափին, քաղաքի սահմաններում, պեղված մնացորդներով, այլ ոչ թե վերականգնված քաղաքով։ Սա հանգիստ, աննկատ կանգառ է՝ արժե այցելել, եթե ձեզ հետաքրքրում է բրոնզեդարյան հնագիտությունը, բայց ոչ տպավորիչ ավերակ, որի շուրջ կառուցեք ամբողջ օրվա ծրագիրը։

Հուշարձանը գտնվում է Երևանի սահմաններում, քաղաքի հարավ-արևմտյան մասում՝ Երևանյան լճի մոտ, ուղիղ գծով մոտավորապես 4 կմ հեռավորության վրա Հանրապետության հրապարակից՝ հարավ-արևմուտք։