Վիշապաքար

Վիշապաքար անվանումն այս վայրը կապում է Հայաստանի ամենահին մշակութային ավանդույթներից մեկի՝ վիշապների հետ. դրանք նախապատմական կանգնաքարեր են, որոնք սովորաբար հանդիպում են բարձրլեռնային արոտավայրերում՝ աղբյուրների ու գետակների մոտ, և հաճախ զարդարված են ջրի, ձկների կամ ցուլերի պատկերներով։ Անկախ նրանից՝ հենց այս կետում պահպանվել է իրական փորագրված վիշապաքար, թե ոչ, անվանումն ինքնին վկայում է, որ տեղական հիշողությունը վաղուց կապել է այս վայրը այդ հին ավանդույթի հետ։

Այս կոնկրետ վայրի մասին մանրամասն տեղեկություն քիչ կա՝ այն նշված է պարզապես որպես տեսարանային կետ, առանց գրանցված ենթակառուցվածքի, աշխատաժամերի կամ հարմարությունների։ Սա ավելի հանգիստ դիտակետ է, քան կազմակերպված զբոսաշրջային օբյեկտ։

Կոորդինատները ցույց են տալիս Հայաստանի լեռնային ներքին տարածք՝ առանց հասանելի տվյալներում նշված կոնկրետ բնակավայրի։ Հասանելիությունը հավանաբար լեռնային կամ գրունտային ճանապարհով է, այլ ոչ թե նշագծված զբոսաշրջային երթուղով, ուստի նպատակահարմար է բարձր անցելիությամբ մեքենա կամ տեղացու օգնություն։

Որպես բացօթյա լեռնային տեսարանային կետ՝ այն առավել գրավիչ է պարզ եղանակին՝ գարնան վերջից մինչև աշնան սկիզբ, երբ լեռնային ճանապարհներն ավելի հուսալիորեն անցանելի են։